جايى از بهشت جاى داريم . « 1 » اين كودك هوشمند تحت نظر پيامبر و در زير سايه پدر و مادر ، پاكش رشد مىكرد و بزرگ مىشد . پيامبر در حق او چنان توجّه و اهتمام نشان مىداد كه صحابه را متحيّر ساخته بود . بسيار اتفاق مىافتاد كه پيامبر اكرم با سخنان روشنايى بخش خود به صدها تن از مسلمانان گوشزد مىكرد كه : « حسن و حسين سرور جوانان بهشتىاند » . و يا مىفرمود : « حسن و حسين هر دو امامند چه قيام كنند و چه بنشينند . » و نيز مىفرمود : « حسين از من و من از حسينم » . آن‌حضرت حسين را در ميان مردم بالا مىبرد و خطاب به آنان مىفرمود : « اى مردم اين حسين پسر على است او را بشناسيد . » آنگاه در ادامه گفتار خود مىافزود : « سوگند به كسى كه جانم به‌دست اوست او بهشتى است و دوستدارانش نيز با اويند » . گاه نيز پيامبر صلى الله عليه و آله ، او را در دامن خود مىنشاند و مىفرمود : « خداوندا ، من حسين را دوست دارم توهم او را دوست بدار . » و بسيارى از اوقات آن دو را - حسن و حسين - بر دوش مبارك خود مىنشاند و در برابر چشمان مسلمانان به اين طرف و آن طرف مىبرد . بدين سان اين مولود گرامى در سايه رسالت و در كنف تربيت پيامبر پرورش يافت و از اين طريق از مجد و بزرگى بهره‌اى كامل بُرد .

--> ( 1 ) - معالم الزلفى ، ص 259 .